Bobolina

BOBOLINA – MAŁA, PRZESTRASZONA SUCZKA, KTÓRA DOPIERO UCZY SIĘ, ŻE CZŁOWIEK MOŻE BYĆ DOBRY…

Są takie psy, na które patrzysz i czujesz, jak bardzo chciałbyś zabrać z ich oczu cały smutek i strach…

Taka właśnie jest Bobolina. Maleńka, delikatna, około 9-letnia suczka, która czeka w schronisku na kogoś, kto odmieni jej świat.

Bobolina boi się człowieka. Jest bardzo ostrożna, niepewna, jakby wciąż zastanawiała się, co wydarzy się za chwilę… Jej wielkie, piękne oczy patrzą z takim przejęciem, że trudno przejść obok niej obojętnie.

Nie ma w niej ani odrobiny agresji. Jest tylko strach, stres i ogromna potrzeba poczucia bezpieczeństwa.

A jednak nasza mała Bobolina robi postępy.

Potrafi spacerować na smyczy. Idzie delikatnie, niepewnie, jakby każdy kolejny krok wymagał od niej odwagi. Ale idzie… krok po kroku, powoli do przodu.

Ogromnym wsparciem jest dla niej obecność drugiego psa. Przy psim przyjacielu wyraźnie nabiera otuchy. Wtedy w tej smutnej, przestraszonej kruszynce pojawia się maleńka iskierka radości.

Widzimy też, jak bardzo zmieniła się od pierwszych dni w schronisku. Dziś, kiedy zobaczy osobę, którą najlepiej zna, potrafi nawet delikatnie pomachać ogonkiem. Tak nieśmiało, tak ostrożnie… jakby jeszcze nie do końca wierzyła, że może spotkać ją coś dobrego.

Dla kogoś to tylko mały ruch ogonka. Dla nas to ogromny krok.

Bobolina ma około 9 lat. Wiemy, nie jest już młodziutka. Nie jest też przebojowa, nie podbiegnie od razu po głaski, nie wskoczy radośnie w ramiona.

Ale czy to znaczy, że zasługuje na mniej miłości?

Waży zaledwie około 10 kg. Jest drobniutka, ma przepiękne umaszczenie i spojrzenie, którego nie sposób zapomnieć.

Szukamy dla niej wyjątkowego domu. Spokojnego, cierpliwego, pełnego zrozumienia. Domu, w którym nikt nie będzie niczego od niej wymagał na siłę. W którym dostanie tyle czasu, ile będzie potrzebowała, by zaufać. Obecność spokojnego, przyjaznego psa mogłaby być dla niej ogromnym wsparciem.

Nie wiemy, ile czasu potrzebuje Bobolina, by przestać się bać. Wiemy jednak, że już zaczęła robić pierwsze kroki w stronę człowieka.

Może właśnie Ty pokażesz jej, że ręka człowieka nie musi budzić lęku, a dom to miejsce, w którym można wreszcie spokojnie zasnąć?

Tak bardzo chcielibyśmy, żeby ta mała, smutna suczka zdążyła jeszcze poznać prawdziwe szczęście. Żeby jej wielkie oczy zamiast strachu wyrażały spokój. Żeby nie musiała już każdego dnia zastanawiać się, co złego może ją spotkać.

Bobolina nie potrzebuje litości. Potrzebuje szansy, cierpliwości i człowieka, który pokocha ją taką, jaka jest.

Nie pozwólmy, żeby reszta jej życia minęła za kratami schroniska